Ya no importa que los árboles se queden desprovistos de hojas, en un frío y lluvioso otoño, ni que se presente un crudo…

Gepostet von Maria Gracia Romero Jimenez am Montag, 26. November 2018

Η ζωή μου.

Σε τι κάλο ειναι
Όλη η αλήθεια,
Στις σιωπές μου το
Σοφία, μέσα μου
Φαίνεται να κρύβεται ένα
Λόγος, στα όνειρά μου,
Σέρνω τη ζωή.

Πονάνε τα κακά
Από τον κόσμο, κεντρί
Οι πληγές προκάλεσαν,
Σήμερα πονάει ακόμα
Να είσαι ζωντανός, χωρίς παρηγοριά
Αναπνέω χωρίς να το μάθω.

Κατάρα στην ύπαρξή μου χωρίς
Να ακουστεί, και να νομίζεις ότι ήμουν
Χρονια πολλα σε ολη μου τη ζωη, μονο εγω
Έχω το κλειδί, αυτού του πόνου.
Αυτό με εξουσιάζει.

Και πονάει, και πονάει το χρόνο μου,
Η αγωνία του να μην ξέρεις, να ξέρεις
Ότι δεν σε έχω, και πονάει, ο αγώνας
Αυτό δεν παύει, τα δάκρυα που μου βγαίνουν,
Χωρίς πορεία, χωρίς λύσεις, και πονάει,
Ακόμα και στην ανικανότητα, για να μην βρεθεί
Λύσεις, το ξέρουν τόσο χαμένο, η όχι δύναμη
Να σε πάρει, το ξέρεις τόσο πληγωμένη, και ακόμα πιο βαθιά
Πονάει, γιατί δεν ξέρω τι να κάνω, γιατί εγώ
Νιώθω κλόουν, πριν τον πόνο μου, είμαι απλά ένας πληγωμένος κλόουν,
Γιατί ο πόνος μου προκαλεί τον πόνο σου τον αγαπημένο και αγαπημένο μου γιο.

Το έμαθα.

Με τον καιρό έμαθα
Αυτό που έχει φίλους δεν ήταν
Ήρεμα, για να τα κρατήσεις είναι
Ερώτηση της αφοσίωσης, ότι
Αξία τους είναι ο σεβασμός τους
Επαγγελματίες και τα κονς τους.
Κατάλαβα ότι πρέπει
Να είστε σίγουροι ότι είναι,
Αλλά ποτέ μην τα χρησιμοποιείς
Σε παρακαλώ.
Με το πέρασμα του χρόνου που ήξερα,
Τι αγάπη δεν είναι μόνο
Σαρκική, είναι αφοσίωση, σεβασμός,
Παράδοση, διαθεσιμότητα και
Θαυμασμός για αυτούς που
Με τον ένα ή τον άλλο τρόπο είναι να
Η δική σου πλευρά σε όλα, στο το
Καλό και όχι τόσο πολύ.
Κρατήστε τους φίλους σας
Δεν είναι δύσκολο, είναι απλά
Μην κάνεις αυτό που δεν κάνεις.
Θέλεις να το κάνουν μαζί σου.
Σ ‘ αγαπώ ακόμα και όταν
Δεν συμφωνούμε σε
Τα ίδια πράγματα, γιατί όλοι,
Απολύτως όλοι,
Έχουμε τα κριτήρια μας
Δικό μου, και αυτό είναι υπέροχο.

Ρίξε στην αγκαλιά μου
Θα γδύσω τα φτερά μου
Και θα πάω να δέρας
Από τις αλήθειες που περιέχονται.
Χάδι με οργή
Θα σε φιλήσω με οργή
Μέχρι να βρω τον εαυτό μου
Η κατεστραμμένη ψυχή σου,
Μέχρι να έρθουν όλα πίσω
Ένα,
Μέχρι να το δεις
Οι δυο που ειναι
Μ ‘ αρέσει.

Τα ρολόγια σταμάτησαν, έγινε τη νύχτα ξαφνικά, μουδιάσει την καρδιά και των δύο, άλλαξε τη ζωή μας, έχει περάσει ένας χρόνος από μαύρα σύννεφα, όπου δεν είδαμε καμία έξοδο, όπου τίποτα δεν έδειχνε σε κανένα μέρος που λάμπει.
Πόσο σκληρή είναι η ζωή, πόσο δύσκολο είναι, αλλάζει σε χειρότερα, άσχημα νέα, μαύρα σύννεφα που γίνονται ξινά δάκρυα, θέλεις να υποθέτεις, θέλεις να αφομοιώσει, θέλεις να κάνεις την ιδέα χωρίς δύναμη, χωρίς να την πάρεις, χωρίς να ξέρεις Πως
Σήμερα ήταν μια γκρίζα μέρα, όταν πρέπει, κανείς δεν είπε τίποτα, πόσο ρομπότ καταφέραμε να μαζέψουμε τα αποτελέσματα των τελευταίων δοκιμών, έβρεχε, κανείς μας δεν μίλησε, πήραμε στο αυτοκίνητο και ξεκινήσαμε την πορεία προς το νοσοκομείο με Περισσότερο φόβο απ ‘ ό, τι μας έκαναν να περιμένουμε, όταν φτάσαμε και επιβεβαιώσαμε ότι η άφιξή μας λεγόταν από τον μπαμπά.
Χωρίς επιθυμία αλλά εύχομαι να μπούμε στη διαβούλευση πόσο φοβισμένα αρνιά, πώς οδηγούν στον τάφο, πιο νεκροί παρά ζωντανοί.
Λαμβάνουμε τον ογκολόγος με ένα τεράστιο χαμόγελο και μια χειραψία, συγχαρητήρια μας λέει με το να μας κοιτάς εναλλάξ στα μάτια, είσαι καθαρός, η χημειοθεραπεία εκπλήρωσε τους στόχους μας, χωρίς μεταστάσεις, χωρίς μολυσμένα γαγγλίων, μόνο πρέπει να ανακάμψει από την θεραπεία τόσο σοβαρή και να ακολουθήσει Περιοδικές κριτικές κάθε x φορά.
Δεν ξέραμε πως να αντιδράσουμε, Ελίζα η αδερφή της τον φίλησε αμέσως, αυτός και εγώ κοιτάξαμε ο ένας τον άλλον και είδαμε ένα δάκρυ που κρατούσε στα μάτια του, δεν πήρε τίποτα άλλο, έμεινα, ήξερα ότι θα κατέβει
Αφήσαμε τη διαβούλευση και ξαφνικά υπήρχε ένας λαμπερός ήλιος, ο ουρανός ήταν καθαρός μπλε, χωρίς απειλές βροχής, χωρίς φόβο, χωρίς θλίψη.
Σήμερα ξεκινάει πάλι η ζωή για όλους μας δίπλα σου. Ελπίζω να είναι για πολλά χρόνια ακόμα. Σ ‘ αγαπάμε πολύ

Δεν έχει σημασία ότι τα δέντρα δεν έχουν φύλλα, σε ένα κρύο και βροχερό φθινόπωρο, ούτε ότι ένας άξεστος χειμώνας είναι παρών, στην οποία το δυσκολότερο πράγμα ήταν να πρέπει να βγει στις έξι και μισό το πρωί πονάει να αναβοσβήνει, ήδη Δεν έχει σημασία αυτά τα ζεστά ελατήρια, όταν η εγκράτεια amansaba τον πόνο των οστών σου, ή την ρομαντική ανάμνηση της χαμένη σου αγάπης.
Ya no tendrás que pensar en esos terribles veranos que reventada hasta la médula, debías atravesar el bosque de la Alhambra sin aliento, es todo un pasado Emy, tu presente debe fluir de distinta forma.
Κάθε σεζόν της χρονιάς πρέπει να χορεύει στην καρδιά σου, το φθινόπωρο να χαίρεσαι τα χρώματα, να δίνεις μεγάλες βόλτες για να βελτιώσεις την υγεία σου με τις ακτίνες του ήλιου, καταφύγιο από τις καταιγίδες και τη βροχή, να χαίρεσαι τον χειμώνα να είναι δημιουργικός στο σπίτι σου με την αγάπη του σου σου Γιε μου, απ ‘ όλα τα καλά που με τόση προσπάθεια έχεις αποκτήσει στην τροχιά της ζωής σου.
Την άνοιξη ξύπνα από τον μακρύ λήθαργο του κρύου και γίνε ένα άτομο με φως, κόψε λουλούδια και γέμισε το σπίτι της χαράς σου, έχεις λόγους, ξέρεις, να κουβαλάς με τόση αγάπη που είχες λουλούδια στον τάφο σου, η μόνη αγάπη Εσύ
Το καλοκαίρι μην σταματάς να κάνεις ακόμα και αν είναι μια εβδομάδα με ποιον άλλο θέλεις μια καλά άξιζε διακοπές, ότι και να κοστίζει, μόνο που θα σε πάρει, και σίγουρα υπάρχει να αφήσεις το παιδί σου μια καλή υποστήριξη.
Είναι η στιγμή σου emy, είναι η ζωή σου, είναι το δώρο σου, μην ξεχνάς ότι όλοι έχουμε ημερομηνία λήξης, ότι όλοι μας θα έχουμε το τέλος.
Χαίρομαι που το πήρες, και χαίρομαι για την καρδιά, σε εκτιμώ για πάντα, γιατί πάντα φαινόσουν σαν μια σπουδαία γυναίκα.
Να χαίρεσαι τη ζωή emy, καλοτάξιδο. 😘♥️

Ya no importa que los árboles se queden desprovistos de hojas, en un frío y lluvioso otoño, ni que se presente un crudo…

Gepostet von Maria Gracia Romero Jimenez am Montag, 26. November 2018